Gratis Joomla Templates by Hostmonster Coupon

Wojnarski Zbigniew

wojnarski zZbigniew Wojnarski urodził się 23 września 1897 roku w powiecie Jasielskim. Gimnazjum Klasyczne w Gorlicach kończy z wynikiem celującym w roku 1916. Jeszcze w 1915 roku zostaje poważnie ranny podczas rosyjskiej ofensywy. Po wyzdrowieniu zdaje maturę i wstępuje na Wydział Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Nie kończy go jednak, gdyż przenosi się na Wydział Chemii Politechniki Lwowskiej. Tu, na drugim roku studiów, wstępuje do Legii Akademickiej i walczy przeciwko Ukraińcom. Następnie zostaje skierowany na Śląsk Cieszyński, a potem ponownie wraca na front ukraiński, gdzie ciężko ranny zapada na tyfus plamisty. Po powrocie do zdrowia zostaje zdemobilizowany i otrzymuje odznakę Orląt Lwowskich. Wkrótce po tym zostaje asystentem profesora Ignacego Mościckiego. W 1925 roku zaczyna pracę w Fabryce Materiałów Wybuchowych Nitrut koło Rzeszowa Mazowieckiego. Po dwóch latach, na wniosek Mościckiego, opracowuje zagadnienia nawozów sztucznych. W 1928 roku zostaje przeniesiony do Mościc koło Tarnowa, do budowy Fabryki Związków Azotowych. Przejmuje oddział Siarczanu Amonu i instalacji produkującej specjalny nawóz sztuczny. Sam ją projektuje i nadzoruje budowę. Po wybuchu II wojny światowej cały personel mościckiej fabryki jest zmuszony do ewakuacji na wschód. Powrót do Mościc następuje w połowie października. Niemiecki dyrektor fabryki powierza Wojnarskiemu stanowisko głównego inżyniera fabryki, które utrzymuje do grudnia 1939 roku. W lutym 1940 roku zostaje aresztowany wraz z dziesięcioma kolegami przez gestapo. Do połowy maja tego roku przebywa w tarnowskim więzieniu, następnie przejściowo w Wiśniczu. W czerwcu cała grupa zostaje przewieziona do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Tam wraz z dwoma nowymi więźniami tworzy się tzw. trzynastka z Mościc, która zasłynęła z niesionej innym więźniom pomocy lekarskiej, sanitarnej i psychologicznej. W maju 1943 roku zostaje zwolniony z obozu (m. in. wraz z inż. Chrzanowskim) na skutek starań żony Celiny, która wykorzystuje zwyczaj panujący w rodzinie gubernatora H. Franka polegający na nieodmawianiu żadnej prośbie skierowanej do niego w dniu urodzin. Po wyzwoleniu wraca do PFZA w Mościcach, gdzie pełni funkcję szefa produkcji, następnie dyrektora technicznego. W 1953 roku zostaje mianowany pierwszym zastępcą naczelnego dyrektora ZA. Funkcję tą pełni aż do emerytury, na którą przechodzi w 1963 roku. Odznaczony oficerskim Krzyżem Polonia Restituta, Odznaką Orląt Lwowskich, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Złotą Odznaką Racjonalizatora. Po długiej i ciężkiej chorobie umiera 13 października 1974 roku. Spoczywa na mościckim cmentarzu ( KW. II. 2 ).

Biogram opracowała Joanna Papuga na podstawie artykułu Pelagii Dyrdoń, Orlęta Lwowskie  w Tarnowskich Azotach, [w:) Rocznik Tarnowski 2001-2002, ss.175-186

 zklasa
 szkolazdrowie
 ambasador